یارت شوم ، یارت شوم ، هر چند آزارم کنی

نازنینم ! هر زمان که آسمان آبی آبی است

و زمین را فرشی از گلبرگ ها و سبزه ها پوشانده

و پروانه ها بر گرد گلها می رقصند ،

 دلم هوایت را می کند .

 تو بگو برای دیدنت از کدام کوچه بیایم .

من امروز می دانم دوست داشتن سزاوار توست .

خدا را برگزیده ام برای بندگی و تو را برای زندگی .

می خواهم امشب و هر شب برای چیدن ستاره ها نزدم بیایی .

 من همیشه به رسیدن بهار و شکوفایی دوباره امیدوارم .

محال است موسیقی ذهن تو تکرار خاطرات خوشایند زندگی باشد .

 کاش می فهمیدی در لحظه ها ی من ایستاده ای و ریشه کرده ای .

تو تک درخت دشت رویای منی .

تحمل رنج با تو قوت می گیرد .

من تاوان تمام کج فهمی ها را هر چه که باشد به تو می پردازم .

 عشق چیزی نیست جز مهربانی .

نگاه تو و انتظاری که دل هایمان برای دیدار دوباره یکدیگر می کشد .

دلم گرفته است .

اما قطره اشکم چون شبنمی که بر گلبرگها جاری می شود

 پشت پرده چشمانم پنهان شده است .

 در میان قاصدک ها تو را که تنها هستی در آغوش می گیرم

 تا شاید در غنای سکوت پروبال بگشایم

 و به سوی آسمانهای آبی پر بکشم .

پیام من به زندگی این است .

((با سپاس از مطلب زیبای خواهر خوبم مونا))